DrukujDrukuj

Ubiór średniowiecznych Polaków

Treść nie została jeszcze zweryfikowana przez moderatora.

Powodzeniem cieszyła się czerwień - jako korol królewski, zastrzeżona także dla wyższych dostojników kościelnych. Zalecano natomiast używać ubiorów w prążki czy kratkę jako podejrzane społecznie (ludzie z marginesu). Duże znaczenie do kolorów ubioru przywiązywał Kościół. Tekst kard. Lotario (późniejszego papieża Innocentego III o kolorach w liturgii) znalazł odbicie w traktacie niejakiego biskupa Duranta - pasterza diecezji Mende w l. 1285-1286 "w Rationale divinorum officiorum". Normą były następujące kolory liturgiczne: czerwień (męczeństwo), czarny (Wielki Piątek, pogrzeby) zielony (okres zwykły) biały (szczególne uroczystości) i fioletowy (Adwent i Wielki POst).

Kanon XVI soboru laterańskiego 1215 roku zabrania duchownym ubierania się na codzień w kolory czerwieni lub zieleni. Król Ludwik IX powracając z wyprawy krzyżowej w 1254 roku wyklucza ze swojej garderoby kolory: czerwony oraz zielony i ubiera się na szaro, brązowo lub na czarno.
Ludzi rudych (na przedstawieniach ikonograficznych także) uważano za złych i podejrzanych. Podobnie mankutów.
Herby i związana z tym heraldyka zaczyna się rozwijać od około 1120 roku.

Bibliografia: M. Pastoureau, Sredniowieczna gra symboli. Warszawa 2006; J. Le Goff, Kultura średniowiecznej Europy Warszawa 1999

Brak głosów